آموزگار عشق!
تو آموزگار عشق بودی
و من شاگرد خوبی نبودم!
خواندن ناگفته هات را
از چشم هات
نیاموختم...
امّا
سواد دوست داشتنت را
خوب یاد گرفتم،
در روزگاری که
عبارت عاطفه
روی هیچ تخته سیاهی
نوشته نمی شود!...
همتای تو نیست،
هزار دشت بهار
ساعت عاشق شدن؛
به وقتِ پروانگی ام
سرخوش و مست،
از عطر آغو شت
که دروازه بهشت است
بر باغ های اردیبهشت
پا برهنه تا کجا دویدهای
که این همه
گل شکفته است؟!
پناهم ده
در آغوشِ آرامشِِ
دل دریایی ات!
من آن جزیره ی بی پناهم
که از آسیبِ
هیچ فکر و خیال گزنده ای
در امان نیست،
بی تو!
_______________________________________________
پ ن: ممنونِ تمام آن هایی ام که نکته ای به من آموختند. فرهاد رنجبرراد